فیلم و سریال بدون سانسور [nikiMoviez.sbs]در نیکی مووی
‫بافومه,,,
‫حالا چی‌کار کنیم؟
- نمی‌دونم, ‫- میخ‌ها رو دربیاریم؟
‫اون‌طوری بدتر می‌شه,
‫رفته توی مغزش، نه؟
‫اون بافومه‌ست,
‫همه‌ش داره ‫همون جمله رو تکرار می‌کنه,
‫«اون بافومه‌ست»,
‫دیگه چی؟
‫کرو,,,
‫کی این کار رو باهات کرد؟
‫داره می‌میره,
‫شرمنده,
‫دیگه طاقت ندارم,
‫من می‌رم,
‫بیرون هرچقدر خطرناک باشه
‫بدتر از اینجا نیست,
‫آره، ولی باید توی روز بریم ‫که جلوی پامون رو ببینیم,
‫دوست داری گم بشی ‫یا گیر گرگ‌ها بیُفتی؟
‫چی‌کارش کنیم؟
‫یه جای جدید براش درست می‌کنیم,
‫می‌ذاریمش پیش دو نفر دیگه, ‫- من کمک می‌کنم,
‫خودمون می‌تونیم,
‫درستـه؟
‫خوبـه، ولی قبلش,,,
‫داری چه غلطی می‌کنی؟
‫فکر کردی اثر هنریـه؟
‫صحنه‌ی جُرمـه,
‫باید فیلم‌برداری کنیم که مدرک بشه,
‫راست می‌گی, ‫از اول باید این کار رو می‌کردیم,
‫جمعش کن، آدریانا,
‫تو نه, ‫گوشی‌ت رو بذار کنار,
‫اون می‌تونه، ولی من نمی‌تونم؟
‫گوشی رو بذار کنار، زنیکه‌ی روانی!
‫باشه بابا!
‫راضی شدی؟ ‫- خیلی,
‫دختره مشکل داره,
‫مشخصـه,
‫خب,
‫سه,,, دو,,, یک,
‫ظاهراً تجربه داری,
‫اون‌قدر زور داری که تنهایی ببریش,
‫تنهایی که حال نمی‌ده,
‫منـم؛ اَندی,
‫حالت خوبـه؟
‫الان بهترم,
‫خیلی بَد بود,
‫آره,
‫هِمینگوِی آشپز بود و پخته شد,
‫قلب پورشیا هم از جاش دراومد
‫درست بعداز این‌که ‫روبی آرزو کرد قلبش از جا دربیاد,
‫این قتل‌ها همه‌ش منظوردار ‫و مریض‌گونه‌ست,
‫آره, میخ‌های توی سر کرو هم
‫به‌خاطر اینـه که اون ذهن‌خوان بوده؟
‫و با مُرده‌ها ارتباط داشته؟
‫قضیه داره ترسناک‌تر می‌شه,
‫به نظرت قراره با ماها چی‌کار کنه؟
‫همین‌جا خوبـه,
‫پشتت خون ریخته یا چی؟
‫البته روی همه‌مون ریخته,
‫به نظرم تا وقتی
‫کنار هم بمونیم، جامون امنـه,
‫درستـه,
‫ولی تو من رو نمی‌شناسی
‫و من هم قطعاً تو رو نمی‌شناسم,
‫تازه هنرت آدم‌ها رو به شک می‌ندازه,
‫یه‌کم
‫جنون‌آمیزه,
‫خیلی‌ها بهم این رو می‌گن,
‫به‌به,
‫هنوز پیش زنده‌هایـی,
‫سرت چطوره؟
‫کار می‌کنه؟
‫کار کی بود؟
‫بگو که انتقامت رو بگیرم,
‫مَرد بود
‫یا زن؟
‫خیلی دوست داشتم زجرکُشت کنم,
‫ولی توفیقش نصیب یکی دیگه شد,
‫مجبورم سریع تمومش کنم,
‫این هم از این,
‫حالا واقعاً با مُرده‌ها هم‌صحبت می‌شی,
‫مرتیکه قلابی,
[ مسافرخانه‌ی جهنمی ]
‫قسمت چهارم: «مو و پیچش مو»
« ما را در تلگرام و اینستاگرام دنبال کنید » [ @niki_movie ]
‫چهارتا جسد
‫توی یه روز,
‫فکر کنم تا فردا مظنونی برامون نَمونه,
‫سردمـه، عزیزم,
‫الان گرمت می‌کنم,
‫نه بابا؟
‫آخ,
‫باز خون‌ریزی کرد؟
‫ولش کن, ‫یه ماچ بده,
‫بگو ببینم چت شده؟
‫بالاخره تونستم دهنش رو ببندم,
‫- کوایِن رو می‌گی؟ ‫- نه، کرو,
‫هنوز زنده بود, ‫باورت می‌شه؟
‫منتظر من بود که بفرستمش جهنم,
‫بافومه رو شکر,
‫نگفت کار کی بوده؟
‫نه, پرسیدم، ‫ولی همه‌ش همون کلمه رو می‌گفت,
‫هنرمندمون بلد نیست نبض بگیره,
‫شاید, ‫شاید هم عمداً نگرفته,
‫یعنی کار اونـه؟
‫شاید کرو رو برای ‫یه کار دیگه نگه داشته بوده,
‫درهرصورت اون مُرده ‫و کارش نیمه‌تموم موند,
‫ولی این بار فهمیدم
‫کسی که کرو رو کُشته
‫و تونسته نگهش داره
‫و میخ‌ها رو توی جمجمه‌ش فرو کنه
‫قطعاً قوی بوده,
‫شاید هم کرو رو چیزخور کرده بوده,
‫آره، احتمالش هست,
‫ولی اون‌طوری که حال نمی‌ده,
‫راستی کوایِن پیشنهاد داد
‫که به هم اعتماد کنیم ‫و گفت با من مشکلی نداره,
‫فقط قاتل همچین حرفی می‌زنه,
‫فکر کرده فقط خودشـه ‫که توان کُشتن آدم‌ها رو داره,
‫شاید هم
‫کوایِن واقعاً قاتلـه
‫و راز ما رو فهمیده,
‫فهمیده که ما از یه قُماشـیم,
‫این‌قدر با هم تنها بودیم ‫و هیچی نگفت,
‫فکر کنم ناراحت شده ‫که هنرش رو نقد کردم,
‫باید مطمئن بشیم,
‫شاید باید با لطافت ‫باهاش حرف بزنیم,,,
‫عجب,
‫پس کار خودتـه,
‫کار خودمـه,
‫این گُل‌ها چقدر زشتـن!
‫توی انبار پیداشون کردم,
‫دست‌سازن, ‫- عجب,
‫اگه خواستی یه چیز وحشتناک بسازی
‫حتماً ازشون استفاده کن,
‫می‌گم
‫نباید برای پیاده‌روی فردا ‫استراحت کنی؟
‫طلوع آفتاب نزدیکـه,
‫قبل‌از این‌که این مسافرخونه ‫دوباره بشه صحنه‌ی جُرم
‫می‌خوام این رو تموم کنم,
‫آها,
‫راستی
‫این گُل‌ها,,,
‫داستانش,,,
‫مضمونش رو متوجه نمی‌شم,
‫همه‌ی اتاق‌ها از این گُل‌ها داشتن,
‫یه‌جور روش خوش‌آمدگویی ‫برای مسافرخونه‌ی کُلد ریور بوده,
‫که البته
‫برای کِیتلین و جویی و بقیه
‫نتیجه‌ی مثبتی نداشت,
‫می‌خوام کار کنم,
‫اجازه می‌دی؟
‫خواهش می‌کنم,
‫خدای من,
‫رنگش
‫چقدر واقعیـه,
‫چه قرمز غلیظی,
‫آره,
‫من همیشه خونم رو ‫با رنگ لاک قاطی می‌کنم,
‫واقعاً؟
‫یعنی خون واقعیـه؟ ‫- آره,
‫می‌خواستم قربانی‌ها رو ‫واقعی جلوه بدم
‫انگار که هنوز توی این دنیان,
‫یه روش جدید ابداع کردم
‫که باهاش
‫زندگی‌های فراموش‌شده رو ‫با برانگیختن احساسات
‫برمی‌گردونم,
‫می‌خوام مخاطب رو
‫وارد فضای جنایت کنم
‫تا حس مرگ رو تجربه کنه,
‫خوشم اومد,
‫خیلی
‫خوشم اومد,
[ ۳۰ سال قبل ]
‫- عع,,, ‫- آدرست
‫روی کاور بود, ‫- به جا نیاوردم؟
‫هر یکشنبه‌ها
‫- برو پی کارِت, ‫- کل زندگی‌م رو
‫توی کلیسای کاتولیک گذروندم, ‫- برام مهم نیست,
‫بهم گفتن خدا همه‌چی رو آفرید
‫و این دنیا پُر از خوبیـه, ‫- حوصله‌ی این حرف‌ها رو ندارم,
‫به سلامت, ‫- آخه,,,
‫پس چرا بَدی هم هست؟
‫چرا بَدی‌هایی هستن که در واقع خوبـن؟
‫پدر من توی آتیش‌سوزی کارخونه مُرد,
‫ولی هیشکی صاحب ‫کارخونه رو مقصر ندونست
‫چون بین مردم سرشناس بود,
‫اگه خدا عادلـه، ‫چرا گذاشت این اتفاق بیُفته؟
‫اون روز دیدم ‫که بیرون از کلیسا گیتار می‌زدی,
‫من هم آهنگ‌هات رو خریدم ‫و به شعرهات گوش دادم
‫و حالا,,,
‫حالا یه‌عالمه سؤال دارم,
‫چی مثلاً؟
‫اگه خدا می‌دونست ‫اِبلیس قراره باهاش مقابله کنه
‫پس چرا اخراجش کرد؟
‫شاید چون واقعاً عالِم مطلق نیست,
‫دقیقاً,
‫نظر من هم همینـه,
‫آخه نمی‌تونم قبول کنم که
‫یه قدرت برتر از قبل برام تعیین کرده
‫که کِی موفق بشم و کِی شکست بخورم,
‫درستـه,
‫می‌خوام باور کنم کسی که الان هستم
‫کاملاً به تصمیم خودم ربط داشته,
‫و هنوز تصمیم نگرفتم می‌خوام کی باشم ‫چون هنوز آزمون ندادم,
‫می‌فهمی,,, چی می‌گم؟
‫کاملاً,
‫- این مُهره‌ی احضار روحـه, ‫- می‌دونم چیـه,
‫از کجا فهمیدی همچین چیزی هست؟
‫از یه کتاب,
‫«کلید سلیمان»,
(«کلید سلیمان» در واقع یه جادونامه و راهنما برای جن‌گیریـه, ‫گفته شده یکی از معجزه‌های حضرت سلیمان جن‌گیری بوده، ‫به همین دلیل، این ماجرا به این شخصیت نسبت داده شده,)
‫اون‌وقت
‫چرا دست توئـه؟
‫می‌خوام برای خودم تصمیم بگیرم
‫تا سرنوشتم رو مطیعِ خودم کنم,
‫باریکلا,
‫در ضمن گچ، نمک و حروف رمز هم آوردم,
‫می‌خوام آزمون بدم,
‫می‌خوام به جواب درست‌حسابی برسم، ‫نه مزخرفات یه کتاب قدیمی
‫که نویسنده‌ش حتی ‫از رابطه‌ی جنسی می‌ترسیده
‫و مثل یه آدم معمولی زندگی نکرده,
‫دقیقاً,
‫اگه یه شیطان احضار کنیم
‫واقعاً می‌آد؟
‫به‌زودی می‌فهمیم,
(تصویری از بُز بافومه,)
‫آماده‌ای؟
‫می‌فهمی داری کی رو احضار می‌کنی؟
‫آره,
‫آخه همه‌ی شیاطین مثل هم نیستن,
‫اِبلیس هم مثل لوسیفر نیست,
‫می‌دونم,
‫می‌خوام بافومه رو احضار کنم,
‫اون توی باغ عدن حضور داشت,
(باغی که آدم و حوا ازش اخراج شدن,)
‫براش یه پیشکش آوردم,
‫اسمش ویسپِرزـه,
‫خیلی گوگولیـه,
‫گربه‌ی خودتـه؟
‫نه,
‫مال همسایه‌م بود, ‫خیلی هم دوستش داشت,
‫می‌دونستم باهام می‌آد,
‫امیدوارم بافومه ازش خوشش بیاد,
‫ای اِبلیس بزرگ,
‫تنها خدای حقیقی و ابدی تو هستی,
‫از بافومه توسل می‌جوییم تا ظهور کند
‫و به حاجت‌هایمان گوش فرا دهد,
‫ای اِبلیس بزرگ,
‫تنها خدای حقیقی و ابدی تو هستی,
‫به‌اندازه‌ی کافی خون ریختی,
‫راست می‌گی,
‫زحمتش رو می‌کِشی؟
‫رنگ‌هام تموم شده,
‫می‌دونم مسخره‌ست که ‫نگران بهداشت و این چیزها باشیم
‫اون هم وقتی یه قاتل روانی ‫اینجا ول می‌چرخه
‫و توی کله‌ها میخ فرو می‌کنه
‫ولی محض اطمینان,,,
‫امیدوارم پشیمون نشم,
‫می‌خوای خودت بزنی؟
‫نه,
‫این هنر توئـه,
‫همم,
‫ای وای,
‫ظاهراً قبلاً هم دست‌ها رو بُریدی,
‫می‌بینی؟
‫وقتی خون بالای رنگ لاک می‌مونه
‫خیلی زیباست,
‫یه چیزی بخور، پِیج,
‫فردا شب و روز طولانی‌ای ‫در پیش داریم,
‫شاید این حرفم عجیب باشه، ولی
‫توی همه‌ی فیلم‌هام، کسی که ‫برای کمک می‌ره، همیشه می‌میره,
‫این فیلم «نابودگر نسل‌ها» نیست,
‫فقط خودتـی و خودت,
‫هیچ‌وقت نگفتن قاتل ‫همیشه برنده‌ی ماجراست,
‫ماجرای من رو یادت رفته؟ ‫من زنده موندم,
‫باید از ته دل ‫باور کنی که زنده می‌مونی,
‫ممنون,
‫خب,
‫همگی گوش کنین,
‫فقط وسایل لازم رو بردارین,
‫نزدیک‌ترین شهر ‫۴۰ کیلومتر فاصله داره,
‫اگه باد و طوفان و مشکلات ‫دیگه‌ی مسیر رو در نظر بگیریم
‫شاید ۵۰ کیلومتر هم بشه,
‫یه چیزی بگم؟
‫توی همچین هوایی با درخت‌های قطع‌شده
‫و مصیبت‌های دیگه، ‫حداقل ۱۵ ساعت پیاده‌روی داریم,
‫به نظرتون بهتر نیست بشینیم ‫تا بیان نجاتمون بدن؟
‫طوفان کم‌کم تموم می‌شه,
‫بعدش وای‌فای وصل می‌شه و تمام,
‫وگرنه پلیس‌ها می‌رسن اینجا
‫و ما وسط جنگل دور خودمون می‌چرخیم
‫و به خودمون فحش می‌دیم ‫که چرا نموندیم,
‫تازه من از جنگل می‌ترسم,
‫شما آزادیـن اینجا بمونین, ‫من ترجیح می‌دم
‫با یه پلنگ روبه‌رو بشم ‫تا این‌که یه قاتل روانی بیاد سراغم,
‫موافقـم,
‫باید از اون روانی دور بشیم,
‫باشه، ولی اگه اون روانی یکی از ماست
‫پس قراره همراهمون بیاد دیگه؟
‫درست می‌گی,
‫ولی یه آدم در برابر همه‌مون
‫وسط جنگل می‌خواد چی‌کار کنه؟
‫اون‌طوری امن‌تر نیست؟
‫دیگه نمی‌خوام غافل‌گیر بشم,
‫یه ساعت دیگه توی لابی می‌بینمتون,
‫تا اون موقع، آفتاب دراومده,
‫ممنون بابت برنامه‌ریزی‌ت
‫ولی همه‌ش احساس می‌کنم بهتره که
‫همین‌جا بمونیم,
‫نمی‌خوام مجبورت کنم، ‫ولی کنار هم جامون امن‌تره,
‫بیرون می‌بینمتون,
‫اون هنرمند اُسگل ‫داره همه‌چی رو خراب می‌کنه,
‫باید بُکشمش, ‫- نه, صبر کن,
‫اگه اینجا کوایِن رو بُکشی، ‫بقیه‌شون پا به فرار می‌ذارن,
‫باید جلوشون رو بگیریم
‫وگرنه مجبوریـم باهاشون بریم
‫و توی راه یه خاکی به سرمون بریزیم,
‫مثلاً می‌خوای پشت بوته‌ها کمین کنی؟
‫به نظرم به کوایِن بگیم که می‌دونیم قاتلـه
‫و باهاش هم‌دست بشیم,
‫ریسکش بالاست,
‫حتی اگه قاتل باشه
‫این یارو فقط به خودش اهمیت می‌ده,
‫دنبال شریک نمی‌گرده,
‫ما بودیم که دروازه رو باز کردیم ‫و قراره بافومه رو احضار کنیم,
‫این گوسفندها قربانی‌های مائـن,
‫خیلی سنگینـه,
‫باید نصفشون رو بریزم دور,
‫داشتم فکر می‌کردم احتمالش زیاده که
‫وسط راه نظرمون عوض بشه و برگردیم,
‫حالا به نظرت بهتره چی برداریم؟
‫خوراک یا پوشاک اضافه؟
‫آدریانا؟
‫آدریانا,
‫می‌دونی چیـه، پِیج؟
‫همه‌مون نگران این پیاده‌روی هستیم,
‫پس سعی کن برای خودت تصمیم بگیری
‫و بذاری بقیه کارشون رو بکنن,
‫تو از بقیه مهم‌تر نیستی، فهمیدی؟
‫کل هیئت همراه ‫بازیگری‌ت رو می‌آوردی دیگه,
‫من همچین آدمی نیستم,
‫هیئت همراه هم ندارم
‫و خودم رو بالاتر از بقیه نمی‌گیریم,
‫من از هیچ لحاظ بهتر از بقیه نیستم
‫ولی می‌دونم زندگی‌مون ‫قراره اون بیرون سخت‌تر بشه,
‫پس وقتی ازت می‌پرسم ‫غذا بردارم یا جوراب
‫کاملاً جدی‌ام، چون اتفاقات اون بیرون
‫قراره خیلی مزخرف‌تر از
‫این مکالمه باشه,
‫جای میله‌پرچم بود,
‫یه چیزی دیدم, ‫به خدا دیدم,
‫- اون کروـه؟ ‫- خدایا,
‫- باید بریم, زود باش, ‫- آره, بریم,
‫پشت‌سرت! ‫مراقب باش!
‫بیا بریم!
‫زود باش!
‫- بیا جلو! ‫- بیا داخل!
‫گم شو!
‫بیا بریم,
‫باید به بقیه خبر بدیم,
‫توی لابی نرین!
‫- همین‌جا بمونین! ‫- ای وای,
‫من کمکت می‌کنم, ‫- بافومه بیرونـه!
‫توی لابی نیاین!
‫همین‌جا بمونین! ‫اون بیرون مسافرخونه‌ست!
‫توی اتاق‌هاتون بمونین!
‫- اینجاست؟ ‫- بیرونـه!
‫فلوید، ببین اون دَر قفلـه؟
‫- مطمئنـی نمی‌تونه بیاد داخل؟ ‫- باید دَرها رو قفل کنیم,
‫الان چی‌کار کنیم؟
‫هر دوتون برین توی اتاق‌هاتون!
‫خب, ‫یه‌لحظه صبر کن,
‫خب,
‫حالا,,,
‫نه,,, مراقب باش,
‫ببخشین,
‫حالا این‌طوری نگهش دار,
‫الان خوبـم, ‫چیزی نیست,
‫نگهش دار تا خون‌ریزی بند بیاد,
‫جایی دیگه‌ت زخمی نشده؟
‫آدرنالین که می‌زنه بالا
‫ممکنـه درد رو احساس نکنیم,
‫الان خوبـم,
‫باشه پس,
‫اگه چیزیت می‌شد
‫واقعاً به هم می‌ریختم
‫و به انصاف دنیا شک می‌کردم,
‫ببخشین, سعی می‌کنم ‫آرامش خودم رو حفظ کنم,
‫راستی من مُسکن دارم,
‫صبر کن,
‫- رفته بودی بیرون؟ ‫- نه، اینجا بودم داشتم,,,
‫کفش‌هات رو ببینم,
‫کفش‌های لامصب رو نشون بده!
‫- باشه, ‫- تو چت شده؟
‫مگه قاتل یکی از ما نیست؟
‫پس یه‌کم پیش زیر بارون بوده,
‫منتظر چی‌ای؟ ‫کفش‌هات رو نشون بده!
‫گذاشتم جای بخاری,
‫با اتهام‌زدن بهش چی نصیبت می‌شه؟
‫بهش می‌خوره قاتل باشه؟ ‫- اگه کاره‌ای نیست
‫پس راحت نشونم می‌ده!
‫دیدی؟ ‫خشکـن,
‫خوبـه,
‫همین کاری داشت؟
‫واقعاً که, ‫- تو مشکل داری، مرتیکه!
‫چیزی نیست, ‫درک می‌کنم,
‫یه خواهش ساده کردم!
‫نه, برو کنار، داداش,
‫- چی کار می‌کنی؟ ‫- گوش کن چی می‌گم!
‫مگه بافومه یکی از ما نیست؟
‫به خدا قسم ‫این بار خودش رو پیدا می‌کنم,
‫خسته شدم ازبس ترسیدم,
‫برو کنار, ‫- بفرما, دم دَر بَده,
‫خوش اومدین, ‫- چکمه,,, کفش,,,؟
‫هرچی برای بیرون‌رفتن پوشیدین، ‫نشون بدین,
‫واقعاً فکر می‌کنی من,,,
‫بسـه! ‫ادای کسخل‌ها رو درنیار، شِرلی!
‫کفش‌هات رو نشون بده! ‫- هوی!
‫تو فکر کردی کی‌ای، اُسگل؟
‫- ولم کن! ‫- حرف دهنت رو بفهم!
‫با توام! ‫با توام!
‫می‌فهمی؟
‫نمی‌خوام دوباره تجربه‌ش کنم,
‫طاقتش رو ندارم,
‫به خودت بیا,
‫هنوز می‌خواین برین طبیعت‌گردی؟
‫قاتل بیرون منتظره,
‫از پسش برمی‌آین؟
‫این چکمه‌های ماست,
‫دیدین؟
‫به بلِیک هم بگین,
‫ولی حرف بَدی نزد,
‫کسی فلوید رو مجبور نکرده بیاد,
‫مشخصـه که الان ناراحتـی، چون بچه‌ها
‫تصمیمی گرفتن که خوشت نیومد, ‫- معلومـه که خوشم نیومد,
‫این که تموم بشه، از اینجا می‌رم
‫و دیگه برام مهم نیست ‫کی چی‌کار می‌کنه,
‫تنهایی رفتن حماقتـه,
‫موندن احمقانه‌تره! ‫می‌تونم از قاتل جلو بزنم,
‫تازه گروهی قوی‌تر می‌شیم,
‫روی همه‌ی اتفاقات کنترل داریم,
‫فلوید رو قانع کن,
‫تو منطقی هستی,
‫فکرش رو نمی‌کردم ازم تعریف کنی,
‫به حرف تو گوش می‌ده, ‫تو آرومش می‌کنی,
‫خیلی زود عصبی می‌شه ‫و یکی باید آرومش کنه,
‫یه خشمی درون همه‌مون هست,
‫مطمئنـم تو هم خشونت جالبی داری,
‫از اون مدل‌ها که دوست نداری ‫درباره‌ش به کسی بگی,
‫- هرکی رازهای خودش رو داره, ‫- درستـه,
‫مثلاً من هم یه روی تاریک دارم,
‫وقتی داری اون جسدهای رنج‌کشیده
‫توی عکس‌های ‫صحنه‌ی جُرمت رو بررسی می‌کنی
‫مطمئنـم با خودت می‌گی ‫«گور بابای خوب‌بودن»,
‫چرا جلوی احساسات دیگه‌ت رو می‌گیری؟
‫می‌خوای کاری کنی ‫به چیزی اعتراف کنم، شِرلی؟
‫که این‌طور,
‫ببین,
‫می‌تونم بهت بگم
‫که من قاتلـم,
‫ولی همین‌الان باهاش درگیر شدم,
‫البته برای تو فرقی نداره، نه؟
‫این تحریکت می‌کنه؟
‫از مَردهای بَد خوشت می‌آد؟
‫واقعاً که,
‫تو هم به‌اندازه‌ی کسایی که ‫اینجائـن، آدم بَدی هستی,
‫درباره‌ت اشتباه فکر کرده بودم,
‫محض اطلاعت
‫از نظر من این فاز تاریک مسخره‌ست,,,
‫خشونت زننده‌ست,,,
‫و طرف‌دارهای شیطان یه‌مشت احمقـن,
‫فقط می‌خواستم ‫نظرم رو درباره‌ی هنرت بگم,
‫دیگه برو,
‫اِبلیس مجبور شد ‫کارهای بَد خدا رو براش انجام بده
‫و بعدش همه‌ی تقصیرها ‫افتاد گردن خودش,
[ ۳۰ سال قبل ]
‫کِی لوسیفِر فهمید که زندانیـه؟
‫عع,,,
‫بافومه فهمید ‫خدا داره دانش رو مخفی می‌کنه
‫برای همین، رفت توی باغ ‫و میوه‌ی دانش رو تعارف کرد,
‫اونجا بود که دروازه رو دید ‫و فهمید لوسیفِر
‫فقط در ظاهر آزاد بوده ‫و تصمیم گرفت علیه خدا قیام کنه,
‫و یه روز,,, خودم آزادش می‌کنم,
‫فکر کنم می‌دونم چی‌کار کنیم,
‫- ها؟ ‫- برای آزادکردن اِبلیس,
‫ولی یه سؤال,
‫چرا سیاره‌ی زحل این‌قدر مهمـه؟
‫خب,,, سیاره‌ی گُنده‌ایـه,
‫نمادی از تاریکی، سرما، ترس و نایابیـه,
‫تازه حاکم برج جدی‌ـه, ‫همونی که شاخ داره,
(«جدی» یکی از ۱۲ برج فلکیـه که با تصویر بُز شناخته می‌شه ‫و حدوداً ماه دِی رو در بر می‌گیره,)
‫شیشمین سیاره‌ست، ‫مثل شیش روز آفرینش,
‫حالا چی شده؟ ‫- می‌دونستی که
‫۳۰ سال طول می‌کِشه ‫تا زحل دور خورشید بچرخه؟
‫- عجب, ‫- و تا چند هفته‌ی دیگه
‫سر جاش برمی‌گرده
‫و سفرش رو دوباره شروع می‌کنه؟
‫خب؟
‫خب,
‫اگه زحل این‌قدر قدرت داره
‫می‌تونیم ازش برای احضار بافومه ‫استفاده کنیم و به دروازه هدایتش کنیم,
‫اِبلیس هم دنبالش می‌آد, ‫- نه,
‫قبلاً سعی کردیم ‫شیاطین رو احضار کنیم و نشد,
‫آره، چون انرژی کافی برای سحر نداشتیم
‫و خودمون هم قدرتی نداریم,
‫همه‌ش دنبال یه چیزی بودم ‫که بهمون انرژی بده
‫و فلوید,,,
‫یه منطقه پُر از ‫خطوط باستانی پیدا کردم,
(خطوط باستانی یا «خطوط لِی» به مسیرهایی فرضی روی زمین گفته می‌شه ‫که انرژی شوم یا مقدس زیادی دارن,)
‫- خطوط باستانی؟ ‫- محل تجمع انرژی,
‫انرژی باستانی,
‫با ماشین سه روز راهـه
‫و تا اون موقع زحل هم سر جاش می‌رسه
‫و سیاره‌ها به‌خط می‌شن,
‫بعدش ماه خونین داریم,
(خسوف کامل ماه,)
‫فقط لازمـه به‌موقع
‫برسیم اونجا ‫و با آتیش و خون‌ریزی
‫کار رو تموم کنیم,
‫چقدر خون بریزیم؟
‫زیاد,
‫بیشتر از یه گربه, ‫اون‌قدر که یه شیطان راضی بشه,
‫شیش نفر خوبـه؟
‫عدد خوش‌شانسیـه,
‫خطوط توی یه نقطه وصل شدن,
‫اونجا کجاست؟
‫جایی که بافومه داره می‌برمون,
‫خون‌ریزی تقریباً بند اومده,
‫بهتره, ‫- ممنون,
‫باید هنوز مراقبش باشی
‫چون زخمت عمیقـه,
‫واقعاً خوش‌شانسـی ‫که چاقو بیشتر فرو نرفت,
‫این رو به‌عنوان کسی می‌گم
‫که قبلاً نقش ‫یه پرستار آدم‌خوار رو بازی کرده,
‫البته مطمئنـم جای زخم می‌مونه,
‫نگران نباش، باعث می‌شه خفن‌تر بشی,
‫همین‌طوریش هم هستی,
‫لطف داری، پِیج,
‫فکر کنم باید بیشتر پانسمان بشه,
‫بانداژت داره کنده می‌شه,
‫می‌شه بعداً این کار رو بکنیم؟
‫می‌خوام از این ‫لباس‌های خونی خلاص بشم
‫و بفهمم اینجا چه خبره,
‫باشه,
‫اومدم,
‫چطوری؟
‫محض اطلاعت، الان حوصله‌ی ‫سکس عجیب‌غریب ندارم,
‫همه‌ش بهم تیکه می‌ندازی‌ها,
‫من هم آدمـم, ‫- صحیح,
‫ولی حالا که می‌دونی روبی قاتل نبوده
‫باز هم رفتار آدمیزادی ازت ندیدم,
‫خسته شدم این‌قدر دست روی دست گذاشتم,
‫دیگه داره مورمورم می‌شه,
‫عجب,
‫زنی که با قاتل‌ها خوابیده
‫و داستان‌هاش تن مَردهای گُنده رو ‫به لرزه می‌ندازه، ترسیده,
‫جالبـه, ‫- دارم جدی می‌گم، بلِیک!
‫نزدیک بود بمیریم,
‫شنیدم که کوایِن و اَندی اومدن بیرون
‫و باهاش درگیر شدن,
‫فهمیدم طرف بافومه‌ست,
‫ولی,,, ولی کنار پنجره خشکم زد,
‫جرئت نکردم نگاه کنم,
‫فقط,,, تصور می‌کردم داره چی می‌شه,
‫اِشکال نداره,
‫نتونستم داد بزنم و بگم «بسـه!»,
‫چاقو رو برنداشتم که برم کمک,
‫فقط,,,
‫درجا خشکم زد,
‫تا حالا این‌قدر احساس ‫بی‌عرضگی نکرده بودم,
‫ترسیده بودی دیگه,
‫درکت می‌کنم,
‫تازه از پشت دیوار ترسیدم,
‫اگه روبه‌روم ظاهر بشه,,,
‫باز خشکم می‌زنه؟
‫زنده می‌مونم؟
‫تا پیش نیاد، نمی‌فهمیم,
‫ولی
‫تبریک می‌گم,
‫بابت چی؟
‫مثل یه آدم معمولی
‫به این موقعیت واکنش نشون دادی,
‫آها, آره,
‫آره,
‫جدی می‌گم, ‫قدم بزرگی برداشتی,
‫می‌شه یه‌کم اینجا بمونم؟
‫یعنی,,, حالا که,,,
‫حالا که مثل یه آدم ‫معمولی شدم، می‌شه؟
‫باشه, مشکلی نیست,
‫می‌خوام حواسم رو با یه چیزی پرت کنم,
‫چیزه,,, من می‌رم,,,
‫می‌رم ببینم پاسور ‫یا چیزی پیدا می‌کنم یا نه,
‫قرار نیست پوکر لختی بازی کنیم,
‫من نگفتم,,, ‫باشه,
‫- آره, ‫- برو بابا, من چیزی نگفتم!
‫یه‌کم خوراکی هم می‌آرم,
‫بیسکوییت و این‌ها,
‫آره، خوبـه,
‫مراقب باش,
‫گوسفندهامون برگشتن به آغل‌شون,
‫ولی معلوم نیست تا کِی می‌مونن,
‫باید کم‌کم ذبحشون کنیم,
‫موافقـم,
‫با هنرمندمون حرف زدی؟
‫فقط لب و دهنـه
‫و هیچی بارش نیست,
‫یه گوسفند مثل بقیه‌شونـه,
‫واقعاً ناامیدم کرد,
‫پس شروع کنیم؟
‫تو من رو خوشبختِ عالم کردی,
‫مثل این‌که توی دردسر افتادم,
‫قبلش هم با دادوفریادم ‫همه رو ناراحت کردم,
‫نکنه به مَردونگیِ ناچیزت برخورده؟
‫دیگه به کار ما نمی‌آی,
‫عجب,
‫ما رو دور ننداز، داداش,
‫من یه پیرمرد بی‌عرضه نیستم
‫که دربه‌در دنبال جلب توجه دیگرانـه,
‫تو نمی‌دونی من کی‌ام,
‫اتفاقاً خوب می‌دونم,
‫از همون اول تنت می‌خارید,
‫امروز می‌خوام برات بخارونمش,
‫برو پی کارِت، پیرمرد,
‫هیــس,
‫این قسمت کار رو دوست دارم,
‫بهش گفته بودم ‫من هم یه روی تاریک دارم,
[ ۳۰ سال قبل ]
‫اینجا عالیـه,
‫بالاخره رسیدیم
‫به محل تلاقی خطوط باستانی,
‫همین‌جاست,
‫آماده‌ای؟
‫بریم بافومه رو ‫توی دریای خون احضار کنیم,
‫بیا,
‫بیا دیگه,
‫شرمنده، فکرش رو نمی‌کردم ‫که پیداکردن کارت‌ها
‫این‌قدر طول بِکشه,
‫اون بیرون بَدجور ساکتـه
‫و همه‌ش فکر می‌کردم ‫طرف الان می‌پره جلوم,
‫وضعیت خیلی داغونـه,
‫آره، هیچی بَدتر از تنهایی نیست,
‫انگار همه به فکر خودشونـن,
‫من هم بلاگر نشدم
‫که بخوام با همه‌چی ‫ارتباط مستقیم داشته باشم,
‫کاش می‌شد با حرف‌زدن، ‫قاتل‌ها رو دور کرد,
‫خب، هشت دیوانه یا جین رامی؟ ‫بازیِ دیگه‌ای بلد نیستم,
‫بده من,
‫معلومـه که هشت دیوانه,
(کنایه از هشت شخصیت اصلی مسافرخونه,)
‫بچه که بودم، ‫مامانم تا دیروقت کار می‌کرد,
‫من رو می‌فرستاد خونه‌ی مامان‌بزرگم ‫و اونجا پاسوربازی می‌کردیم,
‫این تنها بازی بچگانه‌ای بود ‫که روی اعصاب مامان‌بزرگم نمی‌رفت,
‫نمی‌تونم بچگی تو رو تصور کنم,
‫من همیشه کوچیک‌ترین ‫بچه‌ی کلاس بودم,
‫شوخی می‌کنی؟
‫از دید من، تو دختری بودی که
‫مجبور شده زود بزرگ بشه,
‫مادرش تا دیروقت کار می‌کرده
‫و احتمالاً باباش هم
‫دیربه‌دیر سر می‌زده؟ ‫- نه، اتفاقاً بابام بود
‫ولی هیچی از بچه‌داری سر در نمی‌آورد,
‫یادمـه چهار سالم بود
‫که ازم خواست پُف‌فیل درست کنم,
‫آره، از یه بچه این رو خواست,
‫طبیعتاً پاکت پُف‌فیل آتیش گرفت
‫و با همون سن کمَم فهمیدم ‫که باید یه کاری بکنم
‫در نتیجه
‫پاکت رو برداشتم
‫و پرتش کردم توی حیاط,
‫پشمام, تو بچه بودی, ‫دستت نسوخت؟
‫چرا، یه‌کم سوخت, ‫ولی چیزی نبود,
‫نمُردم که,
‫وا, ‫داستان غم‌انگیز که بهت نگفتم!
‫همین‌طوری یاد گرفتم ‫که روی پای خودم وایستم,
‫هم می‌تونم سریع ‫خودم رو از معرکه خلاص کنم
‫و هم سریع وارد معرکه بشم,
‫مثل وقتی که روبی رو,,,
‫خیلی ترسیده بودم,,,
‫خدا می‌دونه وقتی بهش حمله کردیم
‫چه حسی داشته,
‫کار بَدی کردیم,
‫آره,
فیلم و سریال بدون سانسور [nikiMoviez.sbs]در نیکی مووی